Enkele jaren terug vond een uitwisseling plaats tussen beeldende kunstenaars uit vijf steden in de Duitse deelstaat Nordrhein Westfalen en evenveel steden uit de vroegere DDR. TRANSFER was geboren, de respektieve tentoonstellingen in beide landsdelen kenden veel sukses. Het initiatief werd nu herhaald tussen een aantal Duitse en Belgische steden : Belgische kunstenaars konden voor twee maanden in een Duitse stad gaan werken en omgekeerd. Een reeks van exposities (nu in Gent, later in Recklinghausen en nadien in Charleroi) moeten. het publiek de resultaten van die uitwisselingen tonen. TRANSFER is momenteel te zien in de Gentse Sint-Pietersabdij : na een aantal selektieprocedures werden dertien kunstenaars uil Nord thein-Westfalen en veertien kunstenaars uit zeven Belgische steden geselekteerd. Curator Veerle Van Durme van het Gentse Museum voor Hedendaagse Kunst is verantwoordelik voor deze Gentse editie : zij zocht het niet bij een of andere tematiek, maar wilde vooral de jonge en hedendaagse kunst laten spreken. Het resultaat is onvermydelijk hybried, en de voor liefde voor installatie- en konceptuele kunst wordt ook niet onder stoelen of banken gestoken. Of het met herkenning" te maken heeft. weet ik niet, maar alleszins spreekt het werk van de Belgische deelnemers veel meer aan dan dat van hun Duitse kollega's. De Duitser Jochem Ahmann "versierde" de binnenplaats van de abdij bijvoorbeeld met aarde en allerlei kleine vliegtuigjes, gegoten uit strandvormpjes. Andrea Hold-Ferneck maakt werk dat de impotentie van de oeverloze media- en beeldenstroom wil illustreren. Gabrielle Rothemann analyzeert het „kijken" door met fotografie en tekeningen heel herkenbare dingen (in dit geval dieren) in een onverwachte kontekst te plaatsen, Andreas Sansoni zit op hetzelfde spoor met zijn abstraherende kombinaties. Maar de Duitsers missen toch het „absurde" en de persoonlijkheid van cen aantal Belgen.

Danny Devos maakte een prachtige, beklemmende installatie rond een massamoordenaar in Bochum, het stadje waar hij verbleef. Devos is een „artistiek socioloog" die rücksichtslos op zoek gaat naar de kleinste details en beweegredenen bij de grootste misdadigers van de mensheid. Zijn installaties zijn van een gruwelijke menselijkheid die in de huidige gewelddadige tijdsgeest alsmaar herkenbaarder wordt. Philip Huyghe toont een subtiele en meerlagige installatie, opgebouwd rond zijn moeder die op video zegt : „Als ik kon herbeginhen, zou ik niet meer trouwen. En ik zou varkens nemen in plaats van kinderen, dan kan ik ze op het einde opeten." Berlinde De Bruyckeré bouwde weer een aantal „dekenhuizen", die in hun originele eenvoud pregnant overkomen in het abdijdecor. En Hugo Debaere had zijn atelier in de Zoo van Krefeld : met kameelhaar, olifantsmest en andere ingredienten maakte hij weer een aantal grote skulpturen, die in hun organische, „Afrikaanse" uitstraling een ongelooflijk fysische zeggingskracht hebben.