Duidelijker en zonder behoefte aan een onderschrift - eigenlijk is zelfs de titel overbodig - is de "Erotomobiel" van Wim de Cauter. Enkel wijlen de schoonvader van Jan Wolkers ontbreekt om ,Tieten-kont-tieten-kont" etc. te zingen. De Cauter heeft er een naam voor: "tot monument verheven kitsch", iets wat de automobiel vaak zelf is dus. De auto lijkt mij nogal log als fetisjistisch objekt. Maar het is waar: we hebben van de automobiel een idool gemaakt, een afgod, een godheid, een voorwerp van aanbiddding, een vrouw bijvoorbeeld... Ik heb tijdens een TV-reportage kunnen vaststellen dat de erotomobiel rijvaardig is. ....

In een gelukkig kontrast staan Luc Cauwenberghs* Gisil" (polyester, 1985) en Danny Devos' „Carruga" (hout, ijzer, diverse materialen, 1983-1985) aan de rand van het park tegenover elkaar. „,Carruga", een gekooide motor, staat. zoekende wien te verslinden, te grommen in een kooi met dikke tralies.