Sinds 1979 tast Danny Devos de grenzen van zijn lichaam af en onderzoekt hij de psyche van misdadigers. De Antwerpse performancekunstenaar bundelt 160 geruchtmakende acties in een dik boek.

• Samen met Jan Fabre is DDV, zoals Danny Devos (1959) zijn naam afkort, de belangrijkste performancekunstenaar van Belgie, Terwijl Jan Fabre een succesrijk theatergezelschap en studio opzette, bleef DDV een eenmansguerrilla voeren vanuit zijn atelier in Borgerhout, eerst in de Kattenberg, later in de Oudstrijdersstraat. Carriereplanning en lobbywerk waren nooit aan hem besteed, liever richtte hij zijn eigen inernationale netwerk op. Zijn werk mag messcherp en compromisloos zijn, privé is Devos een behulpzame persoon met een sociale reflex. Jarenlang hield hij samen met zijn partner Anne-Mie Van Kerckhoven Club Moral open, die kansen gaf aan generatiegenoten zoals Guy Cassiers. Ais sociaal commissaris van de kunstenaarsvereniging NICC speelde hij een doorslaggevende rol in de totstandkoming van het statuut van de kunstenaar. Vandaag werkt hij als materiaalmeester in de Antwerpse Academie. Aspirant-architecten kunnen voor hun maquettes en ontwerpen bij hem te rade.

Een kennis die in de Russische olieindustrie werkt, gaf Devos de mogelijkheid om een lening van 20.000 euro aan te gaan voor een prestigieus boek dat al zijn performances bundelt. "Volledig zelf gemaakt, zonderoverheidssteun, zondersponsoring.lk ben nog nooit een vooraanstaand museumdirecteur tegengekomen, die bij mij iets kwam kopen*, zegt Devos gortdroog. De meeste performances zette hij zelf op touw. Tegenwoordig felbegeerde boek-en geluidsedities daarrond verspreidde hij eigenhandig over de halve wereld.

Punker

Alle informatie komt nu samen in Perform-DDV 1979-2011, een referentiewerk dat inzicht geeft hoe de kunst van DDV evolueerde van de late seventies naar 2011. De eerste performances gaf Danny Devos in het voorjaar van 1979, toen hij de opleiding beeldhouwkunst aan de Academie in Gent volgde. Een jaar later deed hij al acties in Ruimte Z, het ICC en het Pannenhuis in Antwerpen, op het Muntplein in Brussel, maar ook in galerie Diagonale in Parijs en de Bajes van Amsterdam. "Ik deed al aan body art zonderte beseffen wat dat genre in de kunst betekende. Als punker liep ik met spelden door mijn oren. Ik maakte installaties waarvan ik zelf deel uitmaakte. Al snel werd mijn lichaam het belangrijkste onderdee!", blikt Devos terug op de pioniersjaren. Slechts de happy few zag daadwerkelijk de acties, maar ze gingen wel over de tong. Devos drukte een scheermesje met zijn lippen tegen een muur, liet zich met de voeten aan het plafond ophangen of overleefde twee uur in een smalle houten kist. Soms legden de gewaarschuwde politie of angstige organisatoren een performance vroegtijdig stil. "De eerste performances waren statisch. Het draaide rond fysiek gevaar. Het was zowel bedreigend voor mij als voor het publiek, maar eigenlijk was er nauwelijks actie.

Seriemoordenaar

Later maakte Devos steeds complexere performances, met een onderliggend verhaal. In het Ruhrgebied zocht hij vertaten plekken op waar een seriemoordenaar actief was geweest en verrichtte er symbolische handelingen, zonder publiek, Tijdens lange verblijven in Azie hield hij rituele pertormances. Op een geheime plek in een kelder in Antwerpen groef Devos een metersdiepe put als hommage aan de jong gestorven kunstenaar Gordon Matta-Clark. Af en toe was hij ook in kunstencentra te beleven, waar hij performances maakte rond de relatie tussen kunst en misdaad "Mijn eerste performances kon ik in enkele woorden omschriiven. Nu is dat moeilijker. Ik hoef ook niet meer te bewijzen dat ik lang omgekeerd aan een koord kan hangen. Ik weet wat ik aankan. Ik zoek gelaagdere taferelen. Dreiging blijft het uitgangspunt, het kan nog steeds verkeerd lopen, maar het verhaal wordt abstracter", aldus Devos.

Geen feestje opleuken

Het lijkt erop dat de bloeitijd van de performances wat voorbij is. Devos is tegenwoordig vaker te zien als zanger van het muziekcollectief Club Moral, dan als body artist. "Er bestaan te weinig mogelijkheden voor performancekunst. Ik heb zelf mee een circuit opgezet, maar die inspanning kan je niet blijven opbrengen. Ik pas ook als ze een performance vragen als grap of als omljsting van een feestje als Art's Birthday, Performance is geen garnituur. Je gaat ook niet voor de ambiance wat werken van Tuymans omhoog hangen. Danny Devos geeft ook toe dat bij minder de onweerstaanbare drang voelt om te performen. "Ik heb een fulltime job. Ik kan geen maanden meer door Aziè gaan trekken. Ik moet me opladen en de juiste energie vinden. Maar als de juiste voedingsbodem er is, perform ik zeker nog.

FRANK HEIRMAN

Misdadigers en kannibaal

• • Tot 4 maart loopt in galerie Annie Gentils, Peter Benoitstraat 40, A study for the happiest man alive, de eerste expo van Danny Devos in elf jaar.

In een labyrint presenteert de kunstenaar zijn studies en sculpturen rond beroemde misdadigers. Woensdag 29 februari om 20u discussieert Danny Devos in Cinema Zuid met professor Paul De Hert en schrijver Yves Petri rond The man who ate his lover, een documentaire over de Duitse kannibaal Armin Meiwes.