Stilaan werd het aardedonker, bar koud en verlaten in het casino vol gaten. In één van die gaten, diep in een kelder, had Danny Devos (België) zich teruggetrokken. Wie langs een smal trapje afdaalde belandde in een vochtig kot. Door een gat in de muur keek je als een voyeur naar de kunstenaar die zich naakt op een stoel had laten vastbinden. Om de nek was een riem gespannen, verbonden aan een soort draaiende motor.

Schoksgewijs zette de met modder overdekte Devos zich tegen de foltering teweer, de ogen gericht op een muurschildering waarop, tegen een rood veld, de zwarte contouren van het gezicht van Marc Dutroux te zien waren. Devos zoekt contact met 'daders van dodingen', zoals hij ze noemt. In de tentoonstelling 'De Rode Poort' kan de bezoeker in twee metalen cellen volgens een door Devos ingesteld programma een Internet-communicatie met een levenslang opgesloten doder proberen te verwezenlijken. Dat dit nog niet is gelukt komt doordat het Ministerie van Justitie daar nog geen toelating voor gegeven heeft.