Ik haat de mensen', zei de Antwerpse seriemoordenaar die absoluut geen berouw betoonde bij zijn proces. De kunst van Danny Devos wekt ook de afschuw van 'het publiek' en Devos heeft evenmin ergens spijt van. Hij is geobsedeerd door misdadigers: Ik noem een moord geen kunstwerk, maar het pad dat door kunstendars en seriemoordenaars wordt bewandeld is gelijkaardig. In de schemering biedt de linkeroever van de Schelde een grimmige aanblik. De rechthoekige silhouetten van de flatgebouwen versmelten langzaam met die van de dichte bebossing er omheen. De wijk hoort nauwelijks bij Antwerpen. Er is vrijwel niets op de Linkeroever, alleen flats.

In de jaren zestig reden bulldozers af en aan om de nieuwe wijk uit de grond te stampen: Dit was het decor waartegen een achttienjarige bromnozem, zoals hij later in de kranten neerbuigend werd genoemd, veranderde in de Wurger van de Linkeroever. Het was geen bewust besluit. Hij werd door een onweerstaanbare dwang gedreven. Het was alsof zijn persoonlijkheid oploste; van het ene op het andere moment werd hij in bezit genomen door een Mr. Hyde die een liftster de bossen insleurde, een halfslachtige poging deed haar te verkrachten en haar vervolgens met een van haar kledingstukken wurgde.

Nadat deze grens was overschreden, was er geen weg terug. Enkele weken later doodde hij opnieuw, op precies dezelfde manier. Hij werd aangegeven door zijn vader die een aansteker herkende die zijn zoon als 'souvenir' van een van de slachtoffers had meegenomen.

Tijdens zijn proces toonde de jongen geen enkel gevoel. In plaats daarvan verklaarde hij: 'Ik heb geen spijt. Ik haat de mensen.' In 1981 werd hij vrijgelaten. Vier maanden later maakte hij opnieuw een slachtoffer.