Het kunstenaarsinitiatief Ocean wed vijf jaar geleden opgericht. Van meet af aan trekken de organisatoren de aandacht voor de performances, de lezingen, groepstentoonstellingen en installaties door de prachtige uitnodigingsberichten die tevens als affiches dienst doen. Je ruikt het meteen als er post van de Oceaan op de deurmat ligt: vers van de (zeefdruk)pers. dus de inkt verspreidt een penetrante geur. Zo wild' als die verf ruikt. zo 'ruw' is de expositieruimte. je werk zomaar even ophangen of neerzetten gaat niet; de grote - onverwarmde - expositiehal eist meer van de kunstenaar. Tenzij er tientallen exposanten zijn, zoals in de 'Koelkastententoonstelling'.

De organisatoren benaderden voor deze tentoonstelling vierenveertig kunstenaars met de vraag of zij een koelkastmeest geopende en grondig onderzochte kast in de keuken' - van inhoud wilden voorzien. Bij hen werd een (tweedehands en afgetapt) model afgeleverd en een paar weken later opgehaald. Het resultaat staat nu opgesteld in de expositieruimte die, hoe kan het anders, op het eerste gezicht veel weg heeft van een witdragerij voor witgoed. De onaantrekkelijke buitenkant van de koelkast is intact gelaten. De binnenkant openbaart zich pas als we de deur opentrekken. Het blijft onduidelijk waarom nu uitgerekend de koelkast als vorm werd gekozen voor deze tentoonstelling. Willen de organisatoren een commentaar leveren op de 'commodity'-kunst of moeten we achter dit concept' niet veel meer dan een ludiek ideetje zoeken?

Het enige waar wij als toeschouwer zicht op krijgen is hoe de verschillende kunstenaars zich hebben laten inspireren door de koelkast, dit symbol voor onze weldoorvoede consumptiemaatschappij. Sommigen maakten er een soort van kijkdoos van, beschilderd of ingericht met foto's die zich nauwelijks onderscheiden van de rest van hun werk: anderen creëerden een mini-environment die je, zo gauw je de deur hebt geopend, overrompelen met een hels kabaal.

Anneke Saverts kast bijvoorbeeld bevat een propeller die ijskoude lucht verplaatst. Aan de binnenzijde van de deur zien we, portretfoto's van Eskimo's in bontjassen. Henk Peters plakte de kast vol met spierwitte donsveertjes waarmee de tegenstelling tussen het afstandelijke. witte ijskoude en de warmte van de veren tot uiting komt. De symboliek en het witerlijk van de kou was voor veel kunstenaars het uitgangspunt: Ad van Roosmalen betegelde het interieur. terwijl it de kast van Pieter Baan Müller het knisperende geluid van voetstappen in de sneeuw opstijgt.

In de kast van Danny DeVos draait een wild geworden hakmes in het rond achter een zeefdruk van een mannelijke figuur. Het blijkt een portret te zijn van de seriemoordenaar Jeffrey Dahmer die zijn slachtoffers in stukken hakte en in de koelkast bewaarde om zich er te zijner tijd te goed aan te doen. De symboliek van de kou (en diens tegenpool warmte) kwam goed tot zijn recht in diverse bijdragen. Opvallend is dat de functie als voedselbewaarbak veel minder vaak als uitgangspunt is genomen.

Mark Manders reproduceerde alle etenswaren die op een bepaald moment in zijn koelkast stonden in gips. en presenteert dit als een soort portret van zijn leefstijl. De spectaculairste kast is van Henk van der Krabben. De kast vertoont figuurlijk dezelfde eigenschap als die waarmee je wordt geconfronteerd als je te veel uit de koelkast hebt gegeten: hij blaast zichzelf op. Hoe? Daarvoor zal u die deur zelf moeten opentrekken.

Miriam Westen Koelkastententoonstelling t/m 26 april in de Ocean, Eiland 6 Arnhem. Open wo.-zo. 12-17 uur; za. tot 22 uur. Bij de tentoonstelling is in een beperkte oplage een publikatie verschenen met kleurenfoto's van alle werken en een zeefdruk. Prijs £ 30.-.