Goed tien jaar al leidt Micheline Lesaffre, voordien medewerkster bif het Museum van Hedendaagse Kunst, op vakkundige wize de Gentse galerie Fortlaan 17. Aangeslagen vertelt ze dat ze noodgedwongen toe is aan haar laatste twee tentoonstellingen voor deze galerie, die duidelijk en jarenlang haar stempel en enthousiasme droeg.

Momenteel loopt een geslaagde tentoonstelling met vier kunstenaars die op zeer uiteenlopende, fotografische manier hun visies op de representatie van mens en werkelijkheid in foto's omzetten. Het is een titelloze tentoonstelling met museale allures. Het recente oeuvre van iemand als Ria Pacquée functioneert in deze intieme galeriecontext zelfs beter dan biivoorbeeld in het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle.

Ria Pacquée (1954) exposeert foto's van grazerken die zii voor het merendeel vond in Rome. Ze toont paradoxaal genoeg afbeeldingen van verweerde en afgetakelde of niet of weinig onderhouden grafmonumenten, a priori niet bestand teen de erosie van de langzaam wegtikkende tijd. Het zijn serieel gepresenteerde afbeeldingen die zonder veel omwegen de lotsgedachte van de ultime anonimiteit van de mens in een schrijnend daglicht plaatsen. In tegenstelling tot haar vroegere documentaire reeksen, gebaseerd op prettig gestoorde performances, doet dit werk even stilstaan bij de relativiteit van een en ander.

Op een andere verdieping is prachtig werk te bewonderen van de Duitse sterfotograaf Thomas Ruff (1958). Hij is vooral bekend van monumentale portretten van kennissen, maar liefst 2 bij 1,6 meter groot, waarbij men van pijnlijk nabij geconfronteerd wordt met een menseliik gezicht als 'landschap'. Ook zijn bekende architectuurserie is hier met een van ziin allerbeste werken, Haus nr. 5 Il, vertegenwoordigd. Het werk toont een detail van een rij lage flatgebouwen die via de verweerde groene kleur een picturaal-minimalistische kwaliteit witstraalt. Vergeet in de gang van de galerie niet het werkie Interieur uit 1982 te bekijken, dat een schitterend zicht biedt op een burgerlijk interieur met een schilderii met een afbeelding van een bloeiende zonnebloem.

Het werk van Dirk Braeckman (1958) zorgt veruit voor de meest esthetische bijdrage op deze expositie. Hii toont de inmiddels bekende interieurs van verlaten maar niet onmiddellijk this te brengen plaatsen. Het zijn allemaal zwartwitcomposities zonder mensen, die hij lijstloos aanbracht op strakke metalen dragers. De diafraan korrelige textuur roept haast Vermeer-achtige picturale affiniteiten op. Ook de ophanging valt mee, al hangt de foto met de afbeelding van een deels achter bomen verscholen gebouw al te dicht bii een raam met wit. zicht op het romantische Gentse park.

De bijdrage van Danny Devos (1959) blijft beperkt tot een wat wereldvreemde 'site', die de gelukkigen onder ons moeiteloos thuis kunnen ontvangen via hun Internet-aansluiting. Daders van Dodingen blijft Devos' levenswerk. Hij gaat er op een ongenadige manier in op zoek naar de smalle marges van 'goed en slecht'. Hij benadert het topje van de ijsberg door juist de daders en de slachtoffers van de zware criminaliteit te onderwerpen aan koele, administratief ogende classificaties. Door zijn bijdrage te beperken tot Internet wordt Devos' interventie op deze expositie nauwelijks bekeken.

De laatste tentoonstelling onder supervisie van Micheline Lesaffere wordt een hommage aan de geo-abstracte schilderkunst met een expo van de Oostenrijker Heinrich Dunst.

Dirk Braeckman, Danny Devos, Ria Pacquée en Thomas Ruff: tot 28 maart (wo. tot vrij. van 14 tot 18 u. en op za. van 10.30 tot 18.30 u.) in galerie Fortlaan 17, Fortlaan 17 in Gent. (09/222.00.33).

Luk Lambrecht