Al vijftien jaar maakt Danny Devos (42) kunstwerken gebaseerd op het gedrag van misdadigers. Dat de jury hem selecteerde om een project te maken in het nieuwe politiegebouw in de Handelsstraat, vindt de Borgerhoutenaar een droomkans. "Liever een politiegebouw dan een museum" , gelooft hij.

Het kunstwerk in de hal van het politiegebouw zal weer extreme reacties oproepen, zoals alles wat Danny Devos onderneemt. *De bezockers die hier binnenkomen, springen op een ongedwongen, respectloze manier om met kunst. Dat is bij geoefende museumbezoekers wel anders. De buurtbewoners zeggen hun ongezouten mening. maar ze beginnen ook hun eigen vernalen en interpretaties te verzinnen weet de kunstenaar die al bijna twintig jaar in Borgerhoul woont en werkt. Danny Devos hing in de hal drichonderd kleine aluminium afgietsels van zijn borstkas op *De plaatjes doen onmiddellijk aan politieschildjes denken, maar die harnasjes zyn natuurlijk ook symbolisch. Ze beschermen en tegelijk tonen ze de borstkas, het meest kwetsbare deel van het lichaam. Voor de kunstliefhebbers is er nog een verwyzing naar min verleden als performancekunstenaar." De schildjes die uitsteken uit de muur, waaieren van de vloer naar het plafond uit. In het midden hangt een computerscherm. Daar gaat Danny Devos beelden tonen uit de buurt. Ook de politie mag informatie verschaffen via het scherm zodat kunst en reahteit versmelten. "De wachtende bezoekers kunnen de beelden naar hun hand zetten. De inhoud kunnen we steeds actualiseren. Het is goed denkbaar dat andere kunstenaars iets over de buurt maken en op het scherm tonen." Danny Devos is niet aan zijn eerste kunstintegratieproject in cen openbaar gebouw toe. Drie jaar geleden maakte hij voor het Copernicus-gebouw van de

Vlaamse gemeenschap een geluidsband. Dat kunstwerk ging over de tongen. "Ja, de reacties waren extreem. Sommigen vonden het stimulerend, anderen wilden het werk saboteren en de draden doorknippen."

Geluidsband Devos bedacht voor de eindeloze gangen van het kantoorgebouw een geluidsinstallatie. Hij stelde opnamen samen van dierengeluiden, het verkeer, de stad, de seizoenen, gedichten. De bandjes zijn computergeprogrammeerd: 's ochtends als het druk is, hoor je slechts af en toe een geluidje,'s middags is er meer te beluisteren. Dat kan gaan van nen minuten regen tol het geluid van een voorbijrijdende trein. "In die gang ga je bij het minste gerucht allerlei dingen voorstellen. Het prikkelt de verbeelding. De kantoormensen kunnen ook hun favoriete geluiden programmeren. als een soort jukebox. Ik hoop dat het kunstwerk in het politiekantoor de gebruikers even hard zal prikkelen en doen reageren."