Nog maar eens in het teken van 150 jaar België startte in het Internationaal Cultureel Centrum een overzichtstentoonstelling van jonge Belgische kunst. Het werk van een vijfentwintigtal jongeren maakt duidelijk dat deze generatie van dertigers weinig opzienbarends oplevert. Enkele uitzonderingen, op één hand te tellen, zorgen er nochtans voor dat een bezoek aan deze expo de moeite waard is.

Het aanbod, zoals het in de aankondiging, wordt uitgelegd en gemotiveerd schept overigens bedrieglijk hoge verwachtingen. alle trendy ingrediënten - disciplines is in dit geval een te groot woord: komen aan bod, en geen van de jonge experimentelen kan verweten worden dat het zijn of haar kreaties aan een: persoonlijke touch ontbreekt, De eindindruk blijft spiitig genoeg dat door de meesten al te geforceerd naar goedkope effektmakerij werd gestreefd. Terwijl bijvoorbeeld tijdens de vernissage Ría Pacquée zichzelf in de metro-hall verderop tentoonstelde, liet ze tergend traag druppels op haar kop droppen. een aloude martelmetode die men via video in het ICC kon volgen. Danny Devos daarentegen klopte zich tot bloedens toe het hoofd tegen een steen. De uitleg daarbij: komt erop neer dat dit zowat de ultiemste daad is, die het machteloze individu nog rest. Konkreet valt er evenwel weinig meer in te ontdekken dan een masochistisch-exhibiotionistische egotrip onder het motto kunst.

Voor de bezoeker die zelfmarteling nu niet bepaald het einde vindt, biedt de tentoonstelling toch enkele boeiende experimenten. Guillaume Bijl bijvoorbeeld transformeerde, in het teken van de «kunstlikwidatie», een hele ICCzaal tot een sjieke schoenzaak. «Chaussures Icécé» Bijl kreeërde al eerder dergelijke grappen: kort geleden nog moest het Hasselts Cultureel Centrum zich nog een transformatie tot een soort van wervingsbureau laten welgevallen, en voordien verbouwde hij de Antwerpse Galerij Z tot een autorijschool. Het is fijn om gewaar te worden dat tenminste een aantal mensen de zo lang gemiste ludiciteit weten te integreren maar enige vrees blijkt gegrond dat Biji zich aan telkens weer varianten op één enkele trouvaille zal vergalloperen. Eén van de exposanten vertoont overigens.een merkwaardige verwantschap met de kritische maar onschuldige humor van Bijl: Guy Bleus, die de totale absurditeit van talloze administratieve en burocratische geplogenheden met de glimlach doorprikt. Bij hem kun je terecht voor perfekt gekopieerde officiële dokumenten; iedereen kan zich door hem laten diplomeren tot eender wat. Tevens verkriigbaar zijn een identiteitskaart van Marsiaan naar Belgisch model of een trouwboekje waarin de huwelijkspartner bijvoorbeeld evengoed je geliefkoosd huisdier kan zijn. In het ICC zetelt Bleus in een waarachtig ambtenarenbureau.

Bijl en Bleus zijn waarlijk opluchtingen in de lange rij slordige,. goedkope, inspiratieloze of gewoonweg flauwe spielereien waarmee de ICC-bezoeker wordt overstelpt.

Een totaal andere frisse flits doorheen al de verveling vormen de gekromde neons van Frank Van Herck, doordacht vakwerk op.de raakliin van design en kunst. Verder rest nog Hugo Roelandt. die met z'n video telkens verrassende dingen doet.

Eindindruk van deze overzichtstentoonstelling is dat er door deze jongeren wel degelijk gezocht wordt, maar dat ze al te gauw geloven ze het gevonden te hebben.

(AR)